20 maja 1913 roku miało miejsce uroczyste otwarcie Hali, a także inauguracja spektakularnej Wystawy Stulecia. W wydarzeniu wzięło udział prawie 6000 gości, w tym książę Prus Fryderyk Wilhelm z małżonką oraz inne prominentne osoby z Breslau i całego Schlesien.
Pierwsze prace nad Halą Stulecia, polegające na zagospodarowaniu placu budowy, rozpoczęły się w maju 1911 roku. W sierpniu i wrześniu wyznaczono główne osie budowli, a także rozpoczęto prace ziemne. Do stycznia 1912 roku zakończono natomiast wylewanie fundamentów. W kwietniu ruszyły prace przy rusztowaniach oraz szalunkach pod cztery główne filary hali, a do września udało się zamknąć etap betonowania kopuły i przystąpiono do zabudowywania kopuły ściankami okien i stopniami stropów. W grudniu 1912 roku firma Dyckerhoff & Widmann przekazała miastu obiekt w stanie surowym.
Licząca 65 metrów rozpiętości kopuła Hali Stulecia była – w chwili zakończenia budowy – największą na świecie, przyćmiewając nawet rzymski Panteon. Żelbetowa konstrukcja charakteryzowała się przy tym znacznie mniejszym ciężarem oraz większą wytrzymałością.
W uroczystym otwarciu wzięło udział mnóstwo ważnych osobistości, a wydarzeniu towarzyszyło wystawienie dramatu Gerharta Hauptmanna, niemieckiego dramaturga i powieściopisarza, laureata literackiej Nagrody Nobla z 1912 roku, o bitwie pod Lipskiem – Festspiel in deutschen Reimen (Uroczyste widowisko w niemieckich rymach), w reżyserii wybitnego austriackiego reżysera i aktora teatralnego żydowskiego pochodzenia, Maxa Reinhardta.
Dziś Hala Stulecia jest prawdziwą perłą wrocławskiego modernizmu. Potwierdzeniem tego faktu był wpis unikalnego dzieła Maksa Berga w 2006 r. na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Trafiają na nią dzieła człowieka lub twory natury charakteryzujące się wartościami uznanymi za unikatowe w skali świata.
Foto: Zbiory Fotopolska
